Ταξιδεύοντας με την BMW

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΛΕΣΧΗ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΩΝ BMW ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ. Η ώρα 9 και 10. Μετά το χθεσινό ξενύχτι, πετάγομαι από το κρεβάτι σαν ελατήριο. «Αμάν, άργησα». Αρχίζω να φοράω την «πανοπλία». Βάλε εσωθερμικά, βάλε μπότες, πάρε γάντια.

Αφού όλα έχουν γίνει σε πολύ γρήγορους ρυθμούς,βουτάω κράνος και πετάγομαι στην κυριολεξία έξω από το σπίτι.Το κορίτσι έτοιμο από το προηγούμενο βράδυ. Κάθε φορά είναι σαν να είναι η πρώτη, είτε το ταξίδι είναι μεγάλο είτε είναι μικρό!Βάζω μπροστά και πηγαίνω στο σημείο συνάντησης, που είναι οι Άγιοι Απόστολοι! Κάποιοι είναι ήδη εκεί.Καλημέρες, χαμόγελα, πάλι καλημέρες, μα πάνω απ’ όλα η ανυπομονησία για να φύγουμε! Είμαστε πλέον έτοιμοι, βάζουμε μπροστά τις κυρίες μας και ξεκινάμε. Στο café Πάνθεον, σημείο συνάντησης της ΛΕ.ΜΟ.ΜΕ., έχουν αρχίσει να μαζεύονται, χαιρετάμε και συνεχίζουμε για εθνική οδό.Η ώρα είναι 9 και 40.
Έχουμε πάρει θέση και γραμμή ο ένας πίσω από τον άλλο.Ο Κώστας έχει μπει σκούπα, γιατί του αρέσει να κοιτάει το κομβόι από τις μηχανές. Σωστή σκέψη, λέω από μέσα μου. Ο Βασίλης μπροστά πλοηγός με εμπειρία, όχι μόνο στις μοτοσυκλέτες, γνωρίζοντας τον κίνδυνο και την ευθύνη του να δίνεις ρυθμό και τέμπο σε 12 διαφορετικούς οδηγούς. Παραμένει σοβαρός και ατάραχος στις προκλήσεις από τον Γιώργο που τον τρώει το χέρι του να ανοίξουμε το γκάζι. Από πίσω ο άλλος Γιώργος και η Φιλιώ, η οποία χαίρεται αυτό που κάνουμε 100%.Ακριβώς πίσω ο Γιώργος ο «χασάπης» (παρατσούκλι λόγω επαγγέλματος), νεαρός και πολλά υποσχόμενος οδηγός. Ακολουθεί ο Νίκος, καινούργιος στην παρέα, αλλά άνετος τύπος, ό,τι χρειάζεται μια λέσχη από τα μέλη της, δηλαδή ανθρώπους με επίπεδο. Αγχωμένος αλλά από κοντά ο άλλος Γιώργος με gs 650, κι αυτός καινούργιος.Αν και ανάμεσα σε μοτοσυκλέτες ακριβώς με τα διπλάσια κυβικά δε μασάει.Σιγά σιγά του φεύγει το άγχος, γιατί βλέπει ότι βγαίνουμε για βόλτα και όχι για επίδειξη δύναμης. Να και ο Αποστόλης με το καινούργιο του απόκτημα, ένα gs 1150 και φυσικά μετά της Βάσως, η οποία μας έχει βγάλει και πολύ ωραίες φωτογραφίες! Είμαστε κοντά στον Άγιο Φλώρο και σκέφτομαι τι κρίμα που είχαμε απώλειες, θα μπορούσαμε να είμαστε 17 ακριβώς μηχανές, μεγάλο νούμερο για νεοσύστατη Λέσχη.
Αυτό είναι το καλό με μια Λέσχη, ξέρεις με ποιους έχεις να κάνεις και σίγουρα τα μέλη της είναι αυτά που τη χαρακτηρίζουν.Το καλύτερο από όλα, όμως, είναι το γέλιο το απίστευτο, όταν κατεβαίνεις από τη μηχανή, το οποίο δεν περιγράφεται! Εκείνη ακριβώς τη στιγμή είμαι πίσω από τον Σταύρο, που σε λίγο καιρό θα γίνει και πατερούλης, αλλά παραμένει παιδί και τσιγκλάει τον Δημήτρη το γιατρό, ο οποίος είχε μπλέξει με το κυνήγι και τον είχαμε χάσει, αλλά τώρα θα είναι μαζί μας και στις επόμενες βόλτες. Ωχ είμαστε ήδη μπροστά στις στροφές της Μεγαλόπολης και βλέπουμε το βουνό. Είναι η «πρώτη μας» βόλτα και πολλά μπορούν να συμβούν, το άγχος και η ευθύνη μεγάλα. Για όσους δεν ξέρουν, οι στροφές της Μεγαλόπολης είναι το «ναρκωτικό» των μοτοσυκλετιστών, είναι η ευκαιρία να πάνε τέζα, αλλά ταυτόχρονα αυτή η μάχη οδηγού και μοτοσυκλέτας ενάντια στο χρόνο και την ταχύτητα, σε συνδυασμό με ένα από τα πιο χειρότερα και ύπουλα οδικά δίκτυα της Ελλάδας, μπορούν να αποβούν μοιραία.Αρχίζω και προσπερνάω σιγά σιγά τους οδηγούς, αφού έχω κάνει νόημα στον Κώστα να έχει το νου του. Θέλω να πάω στον Βασίλη τον πλοηγό, γιατί είναι σταθερός, αλλά δεν πρέπει να αποκοπεί μαζί με 4 άλλους, που, άμα βρουν ευκαιρία, θα κόψουν το βουνό στα 2. Το καταλαβαίνω και έμενα με έπιανε κάποιες στιγμές η ζούρλια, αλλά πλέον, αν θέλω να τρέξω, δε θα το κάνω για πολλούς λόγους. Έχουμε περάσει τη Μεγαλόπολη και σταματάμε για τσιγάρο, όλα καλά, μικρές διορθώσεις μεταξύ μας, τι μπορούμε να κάνουμε καλύτερα, πώς μπορούμε να μαζέψουμε χλμ. με ασφάλεια και διάφορες συζητήσεις, πάντα φυσικά για τις μηχανές μας! Είμαστε ακόμα στην αρχή, αλλά όλα πάνε καλά, έχουμε ήδη περάσει τις στροφές της Τρίπολης και συνεχίζουμε.Περνάμε δίπλα από τα αμάξια και βλέπω τον εαυτό μου στα πρόσωπα των μικρών επιβατών. Χαίρομαι, γιατί προλαβαίνουν να δουν και όχι να φοβηθούν από τον ήχο μιας μοτοσυκλέτας, που μπορεί να περάσει δίπλα τους μέχρι και 300 χλμ. Ο δρόμος είναι πια αρκετά πιο εύκολος και είμαστε χαλαροί, απολαμβάνοντας την ηλιόλουστη ημέρα.Αποφασίζουμε να πάμε από Αχλαδόκαμπο. Ανοιχτές αλλά και κλειστές στροφές, μια ποικιλία που σπάει τη μονοτονία της εθνικής! Έχουμε αρχίσει και συναντάμε και άλλους μοτοσυκλετιστές, και αν έχει κάποιος μηχανή σαν την δική μας, πάει η χαιρετούρα σύννεφο.Είμαστε πλέον μέσα στο Ναύπλιο, βρίσκουμε ασφαλές σημείο και τα κορίτσια είναι πλέον στο σταν. «Παιδιά, τι θα κάνουμε» ρωτάει κάποιος από την παρέα και αποφασίζουμε να πιούμε καφέ.
Να σου και οι... δεν μπορώ να πω ονόματα, γιατί ανήκουν σε αυτούς με τα 300 χλμ. και έχουμε τίποτα κλήσεις. Τι έγινε, ρε παιδιά, όλα καλά; Είμαστε εντάξει; Αυτά είναι τα τυπικά, γιατί μετά από λίγο αρχίζουν την καζούρα. «Πού πας, ρε, με το σαράβαλο» μου λένε. «Ρε, πουλάτε τα, να πάρετε μια μηχανή της προκοπής με τους καλπαντζέδες σας» απαντώ! Έχουμε τελειώσει με τον καφέ και κάνουμε βόλτες στο Ναύπλιο, που είναι γεμάτο ομορφιές και σκέφτομαι πόσο το έχουν αξιοποιήσει, κάτι το οποίο θα μπορούσε να γίνει και στην Καλαμάτα. Μόνο οι μοτοσυκλέτες θα ήταν αρκετές, αλλά για να γίνουν όλα αυτά πρέπει πρώτα να έχουμε ένα σωστό δρόμο… Αποφασίζουμε να πάμε για φαγητό, βρίσκουμε ένα πολύ ωραίο εστιατόριο και καθόμαστε.Ο χαβαλές έχει αρχίσει, έχουμε πια γίνει, όχι απλά παρέα, αλλά φίλοι. Ο καθένας ρίχνει την ατάκα του και δεν μπορώ να φάω από τα γέλια. Ο Γιώργος έχει τρελάνει τις κυρίες της παρέας στο πείραγμα, οι δε φωτογραφίες πέφτουν βροχή! Σβήσαμε μάλιστα και κεράκι. Ο Γιώργος έλεγε ότι έχω γενέθλια, μου έφερε μια τούρτα, είπανε και το τραγουδάκι και εγώ, λες και γιόρταζα πραγματικά, το έσβησα! Ευτυχώς που δε με βάλανε να πληρώσω και το λογαριασμό! Η ώρα έχει πάει πλέον 3 και έπρεπε να ετοιμαστούμε για το δρόμο της επιστροφής. Αποφασίσαμε να πάμε από εθνική.Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα να πηγαίναμε από Σπάρτη, αν και θα ήταν extra κούραση για όλους. Χωρίς να το καταλάβω έχουμε φτάσει Καλαμάτα. Μα πώς πέρασε έτσι η ώρα. Τον ίδιο σχεδόν χρόνο κάναμε στο γυρισμό, αλλά ήταν λογικό, η παρέα είχε πια δέσει και, όπως μου είπε κι ένας από τους φίλους, ήταν σαν να είχαμε πάει 40 ταξίδια.
Τελικά, πόσο όμορφα μπορείς να περάσεις την Κυριακή σου, αρκεί να είσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν την ίδια με σένα αντίληψη!

Σχετικά άρθρα (βάσει ετικέτας)

You are here