Σφάλμα
  • JUser::_load: Unable to load user with id: 64

Καλαματιανά

Γράφτηκε από
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Μα πώς μιλάμε, επιτέλους, στην Καλαμάτα; «Somos la ñ» (σόμος λα ένιε)1 τραγουδούν οι Ισπανοί περήφανοι… Μα καλά, έχουν σχέση οι Ισπανοί με το πώς μιλάμε στην Καλαμάτα; Κι όμως!

 

Πλησιάζω την ισπανικής καταγωγής φίλη μου Σουζάνα και τη ρωτάω τι σημαίνει αυτό το «Somos la ρ». «Είμαστε περήφανοι», μου εξηγεί, «γιατί η γλώσσα μας είναι η μοναδική στον κόσμο που έχει το γράμμα: ρ (ένιε) στο αλφάβητό της. Έτσι, λέγοντας ότι είμαστε το ένιε, είναι σαν να λέμε πως είμαστε μοναδικοί». «Δηλαδή;» ξαναρωτάω. «Χωρίς το ρ (ένιε) θα λέγαμε Εσπάνα και όχι Εσπάνια… ( Espaρa)». «Δηλαδή, για να καταλάβω, βάζοντας πάνω από το n (νι) αυτή την περισπωμένη, το λέτε ρ(ένιε) και το προφέρετε νιοι;». «Ναι», μου λέει όλο χαρά που το κατάλαβα αμέσως. «Αν είναι έτσι, εμείς στην Καλαμάτα, έχουμε και το ένιε και το έλιε», της λέω και ξεκαρδίζομαι!
Με το νι και με το λι…
Αγχωμένη φοιτήτρια πηγαίνω στον καθηγητή Λαογραφίας για να πάρω απαλλακτική (από τις εξετάσεις) εργασία. Το μέγεθος αυτής; Θα πρέπει να ξεπερνά τις εκατό σελίδες! Τι κάνει ο άνθρωπος για να μη δώσει εξετάσεις! Μπαίνω στο γραφείο, λοιπόν, και πριν προλάβω να πω καλημέρα, με ρωτάει: «Από πού είσαι;». «Από την Καλαμάτα» δηλώνω εγώ περήφανη. «Πολύ ωραία», μου λέει, «θέλεις το θέμα σου να είναι: “Πώς μιλάνε στην Καλαμάτα;”. Τον κοιτάω με απορία. Γελάει και μου λέει: «Καλά, καλά, αστειεύομαι, αυτό θα μπορούσε να είναι θέμα για διδακτορικό, όμως, γιατί θέλει αρκετή έρευνα». Τον κοιτάω με ακόμα μεγαλύτερη απορία. Δε μιλάω. Διαλέγω ένα φυσιολογικό θέμα και φεύγω από το γραφείο, έχοντας ανακαλύψει μια καινούρια διάλεκτο: τα καλαματιανά. Μια φορά μού είχε λυθεί η μύτη και ήμουν με Αθηναίους που δε μιλούσαν καλαματιανά και έψαχναν να βρουν πώς να τη δέσουν… Είναι καλό να μιλάς ξένες γλώσσες! Χα!Χα!Χα!

Μικρό δείγμα καλαματιανών
«Μην αφήνεις την πόρτα τέντα, μάνα μ’ και μπούνε κατσιμπούλες, πήγαινε εκεί χάμου να την κλείσεις…» • «Μην αφήνεις την πόρτα ανοιχτή, καλέ μου άνθρωπε, και μπουν αυτές οι πεταλουδίτσες που πηγαίνουν κοντά στο φως, πήγαινε εκεί πέρα να την κλείσεις…»
-«Αγάλια-αγάλια, πρόσεχε μη διπλωθείς με το μπουγέλο» • «Σιγά σιγά, πρόσεχε μην στραβοπατήσεις στον κουβά»
-«Δέσε τα γορδόνια σου, θα πέσεις και θα σου λυθεί η μύτη»   • «Δέσε τα κορδόνια σου, θα πέσεις και θα τρέξει αίμα η μύτη σου».
Δεν ξέρω αν είναι ότι μου λείπει πολύ η Καλαμάτα… Δεν ξέρω αν είναι που έχω μανία με τη γλωσσολογία γενικότερα… Όμως, τρελαίνομαι να χρησιμοποιώ «καλαματιανές» λέξεις! Και μάλιστα, το έχω κάνει και μόδα με τους μη Καλαματιανούς φίλους μου! Αμέ!
Γιατί, τελικά, είναι ωραίο να είσαι από την Καλαμάτα, μάνα μ!

Κατερίνα Βίγκου

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ανασκόπηση 2008 Κάποτε »
You are here