ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΠΑΛΕΞΙΟΥ

Ο Καλαματιανός ηθοποιός Νεκτάριος Παπαλεξίου είναι φιλοξενούμενος του must γι' αυτό το μήνα. Τον συναντήσαμε και μας μίλησε για πολλά. Όσα ενδιαφέροντα μας είπε,

στη συνέντευξη που ακολουθεί:

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Καλαμάτα. Τι θυμάσαι από αυτά τα χρόνια;
Είναι χρόνια που θα θυμάμαι πάντα με νοσταλγία, γιατί είχαν μέσα τους το παιχνίδι, τη χαρά και την ανεμελιά.

Έχεις φιλίες από παλιά;
Οι καλές μου φιλίες είναι αυτές από την εφηβική μου ηλικία και έχουν μείνει σταθερές έως σήμερα.

Αφήνεις την πόλη μας για να σπουδάσεις. Περνάς στο τμήμα ΜΜΕ της Παντείου, ένα τμήμα που περιλαμβάνει και τον κινηματογράφο, αλλά όσοι το τελειώνουν, θέλουν κυρίως να ασχοληθούν με τη δημοσιογραφία, εσύ το δοκίμασες;
Οι σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο με βοήθησαν στη διαμόρφωση της σκέψης μου και ταυτόχρονα με οδήγησαν σε τέτοια μονοπάτια, ώστε να γνωρίσω και άλλες πτυχές του εαυτού μου. Γνώρισα τη δημοσιογραφία μέσα από τον 9,84, όπου έκανα την πρακτική μου άσκηση, κάνοντας ρεπορτάζ δρόμου για πειραματικές εκπομπές που δε βγήκαν στον αέρα.

Με τους δημοσιογράφους πώς τα πας;
Η μέχρι τώρα σχέση μου με τους δημοσιογράφους είναι η καλύτερη. Με έχουν στηρίξει στη δουλειά μου και υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός.

Παρακολουθείς τα ΜΜΕ αυτή τη στιγμή;
Πάντα παρακολουθούσα τα ΜΜΕ και γενικότερα τις εξελίξεις των γεγονότων. Ιδιαίτερα τώρα, που τα πράγματα είναι δύσκολα για εμάς τους νέους.

Η υποκριτική πώς προκύπτει; Ήσουν από τα παιδιά που έλεγαν ότι θέλω να γίνω ηθοποιός;
Παρακολουθώντας μαθήματα πιάνου επί σειρά ετών στο Ωδείο Καλαμάτας και έχοντας ερεθίσματα από πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονταν στην πόλη μας, οδηγήθηκα σε αυτήν την κατεύθυνση.

Τι σημαίνει για σένα ηθοποιός;
Είναι τρόπος ζωής, σκέψης, έκφρασης και δημιουργίας.

Όσες φορές σε έχω συναντήσει, έχω διακρίνει ένα άτομο κλειστό. Δεν είναι λίγο αντιφατικό ένας κλειστός χαρακτήρας να γίνεται ηθοποιός, δηλαδή να βρίσκεται απέναντι σε τόσο κοινό;
Η έκθεση στο κοινό με βοηθάει και με εκπαιδεύει, ώστε να μπορώ να διαχειρίζομαι προσωπικές μου αναστολές και ανασφάλειες. Σίγουρα δεν είναι αντιφατικό, γιατί είμαι υπό τη σκέπη ενός χαρακτήρα και της συλλογικής συνεργασίας με τους υπόλοιπους συναδέλφους.

Έχεις κάνει θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφο, τι από όλα προτιμάς;
Καθένα έχει τη δική του μαγεία και γοητεία. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος έκφρασης στο κάθε μέσον.

Είσαι από τους λίγους προβεβλημένους Καλαματιανούς ηθοποιούς που έχουν παίξει στο ΔΗΠΕΘΕΚ. Πώς ήταν ως εμπειρία;
Το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας έχει μία ζηλευτή πορεία είκοσι πέντε χρόνων, με σπουδαίους καλλιτέχνες, έχοντας κάνει πολλοί από αυτούς ΠΡΟΤΑΣΗ στην Τέχνη. Θεωρώ ότι έχω πολύ χρόνο μπροστά μου για να αποδείξω πράγματα.

Γιατί πιστεύεις ότι το ΔΗΠΕΘΕΚ δεν καλεί τα δικά του παιδιά ή, καλύτερα, περισσότερα δικά του παιδιά;
Εμένα με κάλεσε και αισθάνομαι υπερήφανος που μου έδωσε τη δυνατότητα να παίξω για τους συμπολίτες μου.

Με το ΔΗΠΕΘΕΚ βρήκες την ευκαιρία να γυρίσεις στην πόλη μας, όχι πλέον ως επισκέπτης. Πώς είδες τα πράγματα; Θα έμενες μόνιμα;
Είχα ανάγκη την επιστροφή στην πόλη μου, μετά από αρκετά χρόνια, πράγμα που μου έδωσε τη δυνατότητα να ζήσω πάλι κοντά στους δικούς μου ανθρώπους Οι καλλιτεχνικές μου αναζητήσεις και στόχοι, όμως, με σπρώχνουν και αλλού.

Στο ”Γιο του Τσάρλυ” είχες πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά σε όλη την ταινία δε μιλάς ούτε μια φορά, πόσο δύσκολο ήταν;
Ήταν αρκετά δύσκολο, γιατί έπρεπε να αποδώσω τον κόσμο που κουβαλά αυτό το αγόρι μέσα από το βλέμμα. Ταυτόχρονα, ήταν δελεαστικό, γιατί πιστεύω-ως άνθρωπος- ότι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή μας έχουν ειπωθεί μέσα από μεγάλες σιωπές.

Στην ταινία συνεργάστηκες με ονόματα - θρύλους του ελληνικού κινηματογράφου...
Έχω σταθεί τυχερός ως τώρα. Παρ' όλο που είναι ένα επάγγελμα που δημιουργώ μόνος μου το μέλλον μου, υπό δύσκολες συνθήκες και εμπόδια, μου έχει συμβεί να έχω μεγάλες στιγμές. Αναφέρομαι, φυσικά, στη συνεργασία μου με τον Κώστα Βουτσά και τον Φαίδωνα Γεωργίτση, καθώς και τη συμμετοχή μου στο 49ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, προτεινόμενος για Α΄Ανδρικό Ρόλο ανάμεσα σε σπουδαίους και καταξιωμένους καλλιτέχνες.

Αυτή τη στιγμή είσαι στην Πάτρα, σε μια παράσταση που πάει πολύ καλά…
Τους τελευταίους μήνες είμαι σε μεγάλη παραγωγή στο Πάνθεον-VILLAGE Πατρών, σε δύο σπονδυλωτά παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ “Ο πιστός φίλος” και ο “Ευτυχισμένος Πρίγκιπας”, σε σκηνοθεσία της χορογράφου Μαριμίλλης Ασημακοπούλου, δίνοντας οργανωμένες παραστάσεις για σχολεία και συλλόγους μέχρι 30 Μαΐου. Θα ακολουθήσει δε περιοδεία σε όμορους νομούς και σε Φεστιβάλ της Αθήνας.

You are here