Επιστροφή στην αθωότητα!

Γράφτηκε από
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Πάντα με γοήτευαν τέτοιου είδους εσωτερικά «ταξίδια», και ίσως να ήταν κι αυτός ένας από τους παράγοντες που καθόρισαν την προσωπικότητά μου… Περνώντας ο καιρός, συνάντησα όλο και περισσότερα άτομα που αναπολούσαν τη χαμένη αθωότητα.

 

Παιδικές αναμνήσεις: δέος, φόβος, γοητεία, μοναδική γλύκα, χαμένη όαση ή κόλαση και ό,τι άλλο χαρακτηρισμό μπορεί να προσδώσει κανείς σ’ αυτές, με βάση τα προσωπικά του βιώματα. Όποια ποιότητα κι αν είχαν για τον καθέναν μας, όμως, σχεδόν πάντα παίρνουν τη μορφή ενός χαμένου παραδείσου, στον οποίο κατά καιρούς θέλουμε να επιστρέφουμε νοερά.

Μεγαλώσαμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο συναισθήματα, ανεμελιά και παιχνίδι. Τότε που όλα ήταν απλά και ακίνδυνα. Το παιχνίδι στο δρόμο, το σκαρφάλωμα στα δέντρα, ακόμη και οι απροστάτευτες πρίζες του σπιτιού, που για κάποιους σήμερα φαντάζει αδιανόητο. Χαζεύαμε παιδικές ταινίες στο video και εκπαιδευτική τηλεόραση. Ποιος δε θυμάται τη Φρουτοπία, του «Κουτιού τα παραμύθια» και το «Σουσάμι άνοιξε»; Φτιάχναμε μαριονέτες και κουκλοθέατρα, διαβάζαμε στα κόμικς τον Ποπάυ και τον Τιραμόλα και κάναμε συλλογή από τάπες και αυτοκόλλητα. Όσο για κινούμενα σχέδια, η Candy Candy, o Kabamaru και τα Στρουμφάκια είχαν την τιμητική τους.

Τότε ήταν που κάναμε παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και όχι σε κάθε τυχαίο παιδότοπο. Παίζαμε κλέφτες και αστυνόμους, κρυφτό, μήλα, θάρρος ή αλήθεια και μπουκάλα. Και όταν κουραζόμασταν, τρώγαμε γαριδάκια, κουκουρούκου και σοκοφρέτες. Λατρεύαμε τα ψεύτικα τατουάζ από τα γλειφιτζούρια και με τις πρώτες ζέστες, οι γρανίτες και η φάτσα μπανάνα μάς έκαναν παρέα.

Για να βρεθούμε οι παρέες μεταξύ μας, έπαιρνε τηλέφωνο ο ένας τον άλλον, δε στέλναμε άψυχα sms και μηνύματα στο inbox. Δεν κλεινόμασταν στο σπίτι ούτε με τη συντροφιά του game boy. Διαβάζαμε Μπλεκ και Σούπερ Κατερίνα, ενώ δε χάναμε ποτέ το Carusel, το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι» και το Disney club! Ακόμη και τηλεπαιχνίδια βλέπαμε: «Τροχό της τύχης», «Άλλα κόλπα», «Μέγκα μπάνκα», μέχρι να ετοιμαστεί το σπιτικό βραδινό φαγητό. Στο σχολείο παίρναμε κολατσιό από το σπίτι και από τα κυλικεία μόνο κουλούρια με ζάχαρη ή σουσάμι. Και μιας που είπα για φαγητό, Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένειά μας και δεν τρέχαμε 00.01 στα κλαμπ για cuervo και space.

Όταν μας έδιναν ένα χιλιάρικο οι παππούδες, ήμαστε τρισευτυχισμένα και αν δεν έμπαινε στο γουρουνάκι ή στον κουμπαρά της αποταμίευσης (ναι, εμείς είχαμε μάθει την έννοια της οικονομίας), το ξοδεύαμε στην μπαλαρίνα, τα ποδοσφαιράκια και το μύλο του λούνα παρκ. Τι μερεντάκια, ποπ κορν και μαλλί της γριάς τρώγαμε δε λέγεται…

Τα καλοκαίρια, μέχρι να έρθει η πολυπόθητη άδεια των γονιών, τα περνούσαμε στις κατασκηνώσεις, τον καλύτερο προορισμό για παιδική ξεγνοιασιά. Βουνό ή θάλασσα, αθλητικές, δημόσιες ή μη, δε μας ένοιαζε… φτάνει που έστω και για λίγες μέρες θα νιώθαμε ανεξάρτητα, χωρίς τα όχι και τα μη των δικών μας. Νέες φιλίες, διασκέδαση, εξερευνήσεις, σ’ ένα περιβάλλον εκτός σχολείου, δίπλα στη φύση. Μόλις περνούσαν οι μέρες καταλήγαμε στο χωριό με τα ξαδέρφια, τον παππού και τη γιαγιά.

Σαββατοκύριακα, παρότι δεν είχαμε σχολείο, ξυπνούσαμε νωρίς για να δούμε Power rangers, Αστυνόμο Σαΐνη και Sport Billy. Τα αγόρια κολλούσαν με τον Rambo και τα Transformers. Αγαπημένες σειρές, ποιες άλλες, εκτός από «Χτυποκάρδια στο Beverly Hills», «Παιχνίδια χωρίς σύνορα» και Magaiver, ενώ παράλληλα τρώγαμε smarties. Τους Ghostbusters τους θυμάστε; Το coyote beep; Ακόμη δεν ξέρω αν τον έπιασε στο τελευταίο επεισόδιο….

Τα απογεύματα βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο και οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίζαμε σώοι, ούτε ήταν με ένα κινητό στο χέρι να μας ψάχνουν. Πέφταμε, χτυπούσαμε και συνεχίζαμε το παιχνίδι σαν να μη συνέβη τίποτα. Παίζαμε με τους φωτεινούληδες, με τους βόλους και την πατατο- οικογένεια. Είχαμε και χλαπάτσες και πηγαίναμε στα μηχανήματα που έβγαζαν παιχνιδάκια και περιμέναμε με αγωνία τι θα μας τύχει.

Τα σχολεία πήγαιναν τα παιδιά στο θέατρο και σε παραστάσεις Καραγκιόζη. Φοράγαμε τα αθλητικά με τα φωτάκια και στο διάλλειμα είχαμε το walkman στα αυτιά και πίναμε carnation. Κάναμε κοπάνες για να καθίσουμε στα βραχάκια του λιμανιού, επειδή βαριόμασταν τα μαθηματικά, εκεί ήταν που δώσαμε το πρώτο μας φιλί.

Τις Απόκριες ντυνόμασταν καουμπόυ, μπάτμαν, πριγκίπισσες, Πήτερ παν και μπαλαρίνες. Θυμάστε που μαζεύαμε τα καπάκια απ’ τα αναψυκτικά στις ταβέρνες και για να μείνουμε ήσυχοι, μας τάζανε παγωτό καραμπόλα με το δωράκι αποκάτω; Τι προετοιμασία έκαναν αυτές οι μαμάδες για να βγούμε έξω και φορούσαν αυτές τις απίστευτες μπλούζες με τις βάτες και ήταν σαν τον ρόμποκοπ, αφήστε την κολόνια Μυρτώ στο αμάξι.

Τι ωραίες εποχές! Ακούγαμε Κορκολή, Κωνσταντίνα, Ρόκκο και Δάντη. Να μη μιλήσω για την τρέλα που αποκτήσαμε κατά την εφηβεία για τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Τραγουδήσαμε το «Κάποιο καλοκαίρι» και χορέψαμε λαμπάντα. Ερωτευτήκαμε, χωρίσαμε, χαρήκαμε και ονειρευτήκαμε με αυτούς τους στίχους. Αναμνήσεις ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό μας.

Μεγαλώνοντας έχω να θυμάμαι τα πιο όμορφα και ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια που θα μπορούσα να έχω. Βόλτες στη θάλασσα, παιχνίδια με φίλους, παραδοσιακά γλυκίσματα, φαγητά της μαμάς μου και χαμόγελα παντού. Μπορεί να είναι ένα κλισέ, αλλά τα παιδιά της επαρχίας ζούμε με περισσότερο χαμόγελο και ανεμελιά από αυτά των αστικών κέντρων. Και αν με ρωτήσετε ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση απ’ όλες, θα ήταν δύσκολο να αποφασίσω, ίσως γιατί κάθε τι έχει τη δική του θέση στο παρελθόν μου!

Στο παρελθόν είχαμε την Λάουρα του Carrusel δείτε εδώ.

Σχετικά άρθρα (βάσει ετικέτας)

You are here