Σφάλμα
  • JUser::_load: Unable to load user with id: 74

Άκου τη δίψα σου

Γράφτηκε από
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(8 ψήφοι)

Είναι πραγματικά από τις λίγες φορές που δεν ξέρω ακόμα πώς πρέπει να αναλύσω την κατάσταση που ζούμε. Δημοσιογραφικά ή χιουμοριστικά και πιο «χαλαρά».

Όσο και αν σκέφτομαι, ναι, ναι το κάνω κι αυτό, μόνο θυμός με πνίγει και κάποιες φορές ο θυμός μετατρέπεται σε πόνο, σε θλίψη, σε αγανάκτηση.Και σε δάκρυα. Δεν μπορώ να κρύψω ότι πονάω. Βαθιά. Μη φοβάσαι να αισθανθείς και εσύ. Μην ξενερώνεις, επειδή προσπαθώ να σου θυμίσω τα γεγονότα. Να σου δείξω με το κείμενο την κατάντια μας. Το πού μας έφτασαν οι επιλογές μας. Ήρθε το τέλος. Το τέλος τους. Πρέπει να πέσουν οι μάσκες, πρέπει να αλλάξουμε, πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας, να ανασάνουμε. Να ζήσουμε!

 

Όλη η «ζωή» μια κούραση
Κουράστηκα, ξέρετε να βλέπω λαμόγια που τα ψήφισαν άβουλοι, τυφλωμένοι, άδειοι από συναισθήματα και γεμάτοι από λεφτά, ψευτο-δυνατοί του κε__τά, να παίρνουν τη χώρα μου στα χέρια τους και να νομίζουν ότι τους ανήκει. Κουράστηκα κάθε φορά να ανοίγω αυτό το κουτί και να μου μεταφέρει πανικό. Να προσπαθεί να μου κάνει πλύση εγκεφάλου και ενώ ξέρω πώς κλείνει, είναι σαν να μην μπορώ να κάνω κάτι. Βαρέθηκα τα καινούρια μέτρα, τα ψέματα τα μυστικά, την υποκρισία, τα λεφτά τους. Αναρωτιέμαι γιατί δεν ξυπνάμε. Μας φωνάζουν για εκλογές... και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο; Το ότι θα γίνουν εκλογές ή ότι υπάρχουν τύποι που θα ψηφίσουν τα κόμματα; Μας περνάνε για χαζούς ή μήπως είμαστε; Τους δικαιώνουμε και δεν το ξέρω; Παναγία μου και Χριστέ μου. Ρεεεεεεεεε, πάμε καλά; Αυτά τα κόμματα ψήφισαν την καταδίκη μας. Δέχτηκαν να έρθουν φάρμακα από χώρες τρίτου κόσμου που δεν έχουν ελεγχθεί σωστά. Ή μάλλον ενώ έχουν ελεγχθεί, δεν τους νοιάζει αρκετά για να τα απαγορεύσουν. Ήδη ξεκίνησαν οι πρώτες αλλεργικές αντιδράσεις. Άνθρωποί μας, διπλανοί μας δεν έχουν να πάρουν το ακριβό άρωμα, τη μάρκα που ψώνιζαν παλιά. Καλά δε συγκινείσαι με τίποτα; Πεινάνε καλέ... Κρυώνουν και εμείς γυρνάνε το βλέμμα μας από την άλλη. Από τις βιτρίνες, λέγοντας, «τι κρίμα, δεν μπορώ να κάνω κάτι». Γιατί, Χριστέ μου, δε μας χαστουκίζεις μπας και συνέλθουμε; Ε; Τι λες; Κάθε φορά που ο εγκέφαλος θα πέφτει σε λήθη, θα απλώνεις τα πεντάμορφα χεράκια σου και θα μας ρίχνεις μια μέσα στα δόντια. Όχι ε; Είναι κατά όλων αυτών που αντιπροσωπεύεις ε; Το καταλαβαίνω, αλλά λέω, μήπως....

Το ξυπνητήρι, τρελά χτυπά
Εσύ πότε θα ξυπνήσεις; Όταν θα βγάλεις τρίτο χέρι στο γόνατο, ή μήπως όταν ο κώ_ο σου φυτρώσει στο κούτελο (και η μούρη σου είναι σαν τον κ__λο της μαϊμούς;) Τι; Πες μου τι περιμένεις, καλό μου πλάσμα, για να ανοίξεις τα μάτια σου. Ο ουρανός πήρε φωτιά και η μύτη σου θα πέσει κάτω, τώρα από τα γενόσημα θα είναι, από το κρύο, δεν ξέρω. Αλλά κάνε κάτι. Μην αφήνεις να σε ρίχνουν. Μείνει όρθιος. Μη φοβάσαι να δεις τα πράγματα έτσι όπως είναι. Εμένα η λογική μου, ένα πράγμα μου λέει. Μια χώρα που ουσιαστικά δανείζεται από άλλους γιατί δεν έχει να ζήσει, τότε έχει χρεοκοπήσει... Παράλογο; Τι φοβάσαι πιο πολύ, αγάπη μου; Μήπως πεινάσεις; Ή μήπως χάσεις την ηρεμία σου; Το ακριβό το ρουχαλάκι; Την παλεύεις καθόλου, μάτια μου; Αγάπησε τη χώρα σου! Όχι μόνο τη χώρα του Ζορμπά που λένε. Έλεος! Η Ελλάδα, η Ελλάδα μας, βρε, δεν είναι μόνο η χώρα του Ζορμπά. Χώρα του φωτός, Ελλάς, χώρα της αγάπης, της αλήθειας, της δημοκρατίας. Χώρα του παντός. Και εσύ βγαίνεις για καφέ, χαλαρός και 10 μέρες μετά τη μισθοδοσία είσαι απένταρος και με νεύρα για τους Γερμανούς που μπήκαν στη χώρα σου. Λύσε μου την απορία. Τι μας ξεχωρίζει από το 1940; Και τότε ζήλεψαν τη χώρα μας, και τότε μπήκαν και πάλεψαν για να την κατακτήσουν. Και ποια η διαφορά; Α ναι... τότε ήταν με όπλα κα με τανκς. Τώρα, βρε, πώς μου διέφυγε... ο πόλεμος είναι οικονομικός. Μόνο που όλοι ξεχνάμε ότι τότε δεν κατάφεραν να κερδίσουν. Και εσύ μην ξεχνάς πως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ούτε τώρα θα μας κερδίσουν. Δε γίνεται αυτό, μωρό μου. Η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ. Θα γεννηθούμε από τις στάχτες μας και ξανά προς τη δόξα τραβά, που λέει. Κανείς δεν είπε ότι δε θα δυσκολευτούμε. Κάθε επανάσταση έχει τα θεματάκια της. Μη με ρωτάς πώς... Ξεκίνα την επανάσταση από μέσα σου, άκου την καρδιά σου που πονάει. Που ουρλιάζει από τον πόνο... Ξεκίνα την ηθική επανάσταση. Αν δεν αλλάξεις, εσύ μη ζητάς να αλλάξει ο άλλος. Αγάπα τη ζωή, μάθε να αγαπάς την Ελλάδα. Εδώ τη λατρεύουν άλλοι και άλλοι. Και δεν το κάνουν για να μας συμπαρασταθούν έτσι απλά, αλλά γιατί ξέρουν την ιστορία μας. Γιατί αυτοί ξέρουν τι αξίζουμε... Εσύ;
Σε κούρασα; Το ξέρω, ώρες ώρες νοιώθω να μου ανεβαίνει η πίεση, λες και είναι πύραυλος της Nasa, και οι βαλεριάνες να σου πω την αλήθεια δε με πιάνουν. Προτού, λοιπόν, πέσω στα φάρμακα δικαιώνοντας αρκετούς, καίγοντας κάθε εγκεφαλικό μου κύτταρο, αδειάζοντας πλήρως την τσέπη μου από τα τελευταία 10 ευρώ που μου έχουν μείνει και ρισκάροντας να έχω μάτια και στην πλάτη με τα καινούρια χαπάκια που φρόντισε η αγαπημένη μας κυβέρνηση να έχουμε, προσεύχομαι, αφού μόνο αυτό μου έμεινε και να σου πω την αλήθεια, αποδίδει και χαλαρώνω.
Για τελευταία φορά, καρδιές μου, αλλάξτε. Σταματήστε να κοιτάτε την καμπούρα του άλλου, σταματήστε να εθελοτυφλείτε και να φοβάστε την πνευματική σας επανάσταση. Πολεμήστε για αυτά που μας ανήκουν. Γιʼ αυτά που ανήκουν στον άνθρωπο και που ποτέ δε του δόθηκαν. Δεν είμαι τρελή, διψασμένη είμαι, για το δίκαιο, για το αληθινό, για το διαφορετικό, καθώς με τα χρόνια με αποχαύνωσαν και ξέχασα να το διεκδικώ. Έλα, ψυχή μου... Άκου τη δίψα σου.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Yanni Γράμμα από τη Γερμανία »
You are here